Artykuł sponsorowany

Skąd bierze się efekt obkurczenia skóry powiek po zabiegu plazmowym

Skąd bierze się efekt obkurczenia skóry powiek po zabiegu plazmowym

Nadmiar wiotkiej skóry w okolicach powiek górnych często staje się zauważalny wraz z upływem czasu, zmieniając naturalny wyraz twarzy. Problem ten nie sprowadza się wyłącznie do kwestii wizualnych. Opadający fałd skórny może optycznie obciążać spojrzenie, nadając twarzy zmęczony wygląd. W skrajnych przypadkach nagromadzona tkanka bywa na tyle duża, że zaczyna mechanicznie ograniczać swobodę ruchów powiek. Zmniejszenie elastyczności naskórka w tej strefie wynika ze spowolnienia procesów odnowy komórkowej oraz utraty gęstości włókien strukturalnych. Poszukiwanie rozwiązań tej dolegliwości zazwyczaj prowadzi do technologii niewymagających użycia skalpela.

Mechanizm działania energii plazmy na naskórek

Plazma, określana mianem czwartego stanu skupienia materii, powstaje wskutek jonizacji gazów obecnych w powietrzu. Urządzenia wykorzystujące tę technologię generują kontrolowaną mikrowiązkę plazmy. Działanie to skupia się wyłącznie na powierzchownych warstwach naskórka. Cały proces różni się od klasycznych metod chirurgicznych, ponieważ nie wymaga przerywania ciągłości głębszych warstw tkanek. Znaczenie ma również fakt, że przez ciało pacjenta nie przepływa żaden prąd elektryczny.

Zjawisko fizyczne leżące u podstaw tej metody to sublimacja. Polega ono na bezpośrednim przejściu materii ze stanu stałego w gazowy. Zetknięcie wiązki plazmy ze skórą doprowadza do natychmiastowego odparowania wilgoci z tkanek. Skutkiem tego procesu jest powstanie punktowych mikrouszkodzeń. Powodują one miejscowe obkurczenie powierzchni skóry, co inicjuje właściwy etap przebudowy. Reakcja ta zachodzi na bardzo małej powierzchni, ograniczając rozprzestrzenianie się ciepła do otaczających struktur.

Przebudowa powiek i kwalifikacja medyczna

Zjawisko sublimacji zapoczątkowuje kaskadę reakcji biologicznych. Występujące mikrouszkodzenia stymulują fibroblasty, które zaczynają intensywnie wytwarzać nowy kolagen i elastynę. Sama przebudowa białek budulcowych oraz stopniowe obkurczanie się tkanki prowadzą do ostatecznego uniesienia brzegu powieki. Zamiast mechanicznego naciągania skalpelem, opracowywany obszar zyskuje większe napięcie na skutek naturalnej regeneracji. Zabieg, jakim jest nieinwazyjne podnoszenie powiek, wymaga jednak wcześniejszej oceny warunków anatomicznych pacjenta.

Lekarz zawsze analizuje stopień wiotkości tkanki, grubość naskórka oraz ewentualną obecność niepokojących zmian barwnikowych. Niezbędne jest także wykluczenie przeciwwskazań zdrowotnych. Należą do nich przede wszystkim aktywne infekcje w obszarze zabiegowym, uogólnione zaburzenia krzepliwości krwi oraz nieuregulowana cukrzyca. Dokładny wywiad lekarski pozwala znacznie zminimalizować ryzyko nieprawidłowego gojenia.

Działający od 2004 roku Prywatny Gabinet Lekarski Edyta Klamerek-Hoffmann, znany na co dzień pod marką Gabinet Medycyny Estetycznej i Przeciwstarzeniowej Edyty Klamerek-Hoffmann, specjalizuje się w przeprowadzaniu takich medycznych ocen struktury skóry. Praktyka zlokalizowana w Trzciance stawia na ścisłą współpracę lekarza z kosmetologiem przy układaniu indywidualnych planów zabiegowych dla konkretnych typów cery.

Przebieg gojenia tkanki i znaczenie czasu

Reakcja organizmu na kontakt z plazmą wiąże się z konkretnymi etapami gojenia powiek. Bezpośrednio po zakończeniu procedury pojawia się obrzęk oraz charakterystyczne strupki. Tworzenie się tych zmian to fizjologiczna odpowiedź na punktowe odparowanie naskórka. Zgodnie z wiedzą medyczną, tego typu ślady utrzymują się najczęściej przez około 7 do 10 dni. Po upływie tego czasu powstałe strupki samoistnie oddzielają się od powierzchni skóry, odkrywając nową warstwę naskórka.

Brak natychmiastowego efektu liftingu to typowa cecha działania plazmy. Napięcie tkanki poprawia się stopniowo, wyłącznie w miarę postępu wewnętrznych procesów naprawczych. Pełny cykl syntezy nowego kolagenu trwa od kilku tygodni do kilku miesięcy. Sens wykorzystania tej technologii opiera się na połączeniu precyzyjnego działania fizycznego z fizjologicznym czasem niezbędnym na pełną przebudowę struktur podporowych powiek.